کیست که بتواند آتش بر کف دست نهد
وبا یاد کوه های پر برف قفقاز خود را سرگرم کند؟
یا تیع تیز گرسنگی را با یاد سفره های رنگارنگ کند کند!
یا برهنه در برف دیماه فرو غلتدو به آفتاب تموز بیاندیشد...!
نه هیچکس!...هیچکس چنین خطری را
به چنان خاطره ای تاب نیاورد.از آنکه خیال خوبی ها
درمان بدیها نیست بلکه صد چندان
به زشتی آن می افزاید.
