دلتنگیهای آدمی را

باد ترانه می خواند

رویاهایش را آسمان پر ستاره

نادیده می گیرد

و هر دانه اشکی به برفی نریخته می ماند

سکوت سرشار از سخنان نا گقته است

از حرکات ناکرده

اعتراف به عشق های نهان

و شگفتی های بر زبان نیامده

در این سکوت حقیقت ما نهفته است

حقیقت تو و من